شیعه و شیعه شناسی

1- نشناختن جايگاه قرآن؛ بسيارى از مردم قرآن را كتابى مقدس مى‏دانند و آن را براى مراسم وقسم‏خوردن به كارمى‏برند ، ولى از نقش اصلى قرآن كه نقش هدايتى و كاربردى در زندگى و زواياى مختلف آن است غافلند.

2- سياست‏ها و تبليغات استعمارى؛ از جمله عوامل غفلت مردم از كتاب خدا ، مشغول شدن ذهن آنها به القائات وبرنامه‏هايى است كه دنياپرستان در سراسر جهان توليد كرده و به مغزها وارد مى‏كنند از قبيل فيلم‏ها، نوشته‏ها و ديگرمشغوليت‏هاى ذهنى.

3- بيان نشدن بسيارى از حقايق و معارف قرآن از سوى برخى از مبلغان؛ از همين‏رو انگيزه كافى براى توجه مردم به قرآن ايجاد نمى‏شود.

4- تفاوت زبان و مشكل فهم آيات قرآن؛ نوع مردم خواهان آن هستند كه متن خوانده شده را بفهمند و اگر متنى رابخواند كه از آن چيزى درنمى‏يابد كمتر به آن رغبت نشان مى‏دهد. در مورد قرآن مجيد براى كسانى كه آشنا به ادبيات عرب نيستند اين مشكل وجود دارد.

5- گنجانده نشدن قرائت و فهم قرآن به صورت جدى و با روش‏هاى جذاب در برنامه‏هاى درسى.

6- تحريف حقيقت شفاعت اهل بيت در ميان مردم عامي شيعه ، با اين خيال كه شفاعت اهل بيت ما را كفايت مي كند ، از برنامه عملي اسلام و قرآن در زندگي فاصله گرفته و غافل شدند.

حال بايد چه كار كرد كه قرآن وارد متن زندگي ما شود وآمال و كردار ما مطابق با آموزه هاي قرآني باشد؟

با توجه به شواهد و دلائل عقلى و نقلى، انسان در زندگى خود يك مسافر است و قرآن راهنماى انسان در اين سفر است. هر يك از آيات قرآن دربر دارنده پيامى است كه در حكم علائم راهنما وهشداردهنده در اين راه است.

بديهي است كسى كه راه نيفتاده و قصد حركت ندارد، علائم راهنمايى براى او بى‏معنا و نامفهوم است، نظير كسى كه هيچ گاه درعمر خود رانندگى نكرده و از علائم راهنمايى و رانندگى هيچ برداشت صحيحى ندارد.

انسانى كه با حقيقت اصلى خود انس ندارد و نيازهاى وجودى عالى خود را به خوبى نيافته است، انسانى كه اهل خلوت و انديشه و تفكر نيست ، هيچ گاه مسافر بودن خويش و ضرورت راهنما و راهبر را درك نخواهد نمود.

ميزان بهره‏گيرى انسان از قرآن متناسب با ظرفيت وجودى اوست و اين ظرفيت به اختيار خود انسان قابل توسعه وگسترش است.

با توجه به نكات بالا براى بهره‏مندى هر چه بيشتر از بركات و انوار قرآن موارد زير مى‏تواند مؤثر باشد:

1- در گام نخست انس هر چه بيشتر با آيات قرآن لازم است و براى رسيدن به اين مقصود تلاوت روزانه حداقل 50 آيه از سوى ائمه اطهار(ع)سفارش شده است.

2- مطلب مهمى كه در روايات مورد تأكيد واقع شده، تدبر و تفكر در معانى آيات است و قرائت بدون تدبر فاقد آثار وبركات در مرتبه عالى و مورد انتظار است.

3- در تلاوت قرآن، به بايدها و نبايدها و دستوراتى برمى‏خوريم، يكى از راه‏هاى عملى استفاده از نور قرآن آن است كه انسان در هر روز با خود قرار گذارد كه به اين بايدها و نبايدها و دستوراتى كه در حين قرائت با آن برخورد كرده عملي نموده و پايبند باشد تا تدريجا به زيور زيباى آيات الهى آراسته شود.

4- ائمه اطهار(ع) و علماي بزرگوار همواره توصيه نموده‏اند كه حركت را بايد با عمل به آنچه مى‏دانيم شروع كنيم وهمين عمل به دانسته‏ها ، باعث پيدايش آگاهى و معرفت تازه و رشد و ترقى آدمى خواهد شد.